گفتگو با همسر شهید 3

یک لحظه چیزی به ذهنم خطور کرد، به ایشون گفتم حاج آقا اگه شهید شدید من رو هم شفاعت می کنید؛ گفت: بله.
یک نگاهی به ایشون کردم و با شوخی و مزاح گفتم: حاج آقا اگر شهید بشید جنازه شما را همدان نمی برما! تو رو خدا اگه این رو ازم بخواید برام زحمت درست می‌کنید!
ایشون گفتند: نه قطعا باید ببرید همدان، وصیت من هم همین هست.
اینقدر اون روز چهره شون نورانی بود که اصلا جرأت نمی کردم تو صورتشون نگاه کنم.
می دونستم اگه بره قطعا برنمی گرده. از اول جنگ تو جبهه بود هیچ موقع تا حالا با این چهره نورانی ندیده بودمش.
چون ساعت شش عصر هم پرواز داشتند، ساکشون رو آماده کردم.
لباس اضافه هایی که تو ساک براش گذاشته بودم رو از تو ساک بیرون گذاشته بود.
گفتم این لباس ها رو که لازم داری. گفت: نه من زود بر می گردم. اصرار کردم ولی گفت که نه لازم ندارم زود برمی گردم. دو تا انگشتر عقیق هم داشت آن را هم درآورد داخل کشوی میز گذاشت.
وقت رفتن چند بار رفت داخل خونه و برگشت تو حیاط .
گفتم چیزی شده، چیزی نگفت.
از زیر قرآن ردش کردم.
اهل پیامک و اینجور چیزها نبود. بعد از چند روز یک پیام خداحافظی به من داد.