عشق به جهاد

راوی ماه بانو قلی زاده: یک روز خانمی به منزل ما آمد و از من سئوال کرد و گفت : شوهر شما پسرش را بیشتر دوبت دارد یا دخترشرا ؟ آن زمان دخترم سه سالش و پسرم هم تازه بدنیا آمده بود . گفتم: من نمی دانم ولی به نظر من هر دو را به طور مساوی دوست دارد . در ادامه هم سئوالهایی کرد که من متوجه شدم او مخالفما است و می خواهد با حرفهایش مرا تحریک کند من هم در جواب می گفتم نمی دانم واطلاعی ندارم . در نهایت گفت : خوب حق دارید اطلاع نداشته باشی چون شوهرتان هیچئ وقت خانه نیست . این هم شوهر شد ؟ گفتم : شوهر هایی که اینجا در خانه نیستند و فقط امکانات زندکی را جور می کنند فقط همین ها شوهرند ؟ این را بدانید که من به شوهرم افتخار می کنم که رزمنده است و دارد یک خدمتی می کند و نمی توانم جلوی فعالیت او را بگیرم و بگویم در این زمان به جبهه نرود بلکه خودم را مسئول می دانم و هر زمان بچه ام مریض شود به دکتر می برم و مشکلاتم را به تنهایی حل می کنم چون شوهرم در جای نا مناسبی نرفته و افتخار می کنم که این چنین شوهر و بچه هایی را دارم و در نزد خداونددر اجر ومزد ایشان شریک هستم . وقتی همسرم از جبهه برگشتند موضوع را برای ایشان بیان کردم . همسرم گفت : ما شبها درآنجا گریه می کنیم و خودمان را روی خاکها می اندازیم که مهر زن و بچه را خداوند از ما بگیرد و وقتی به اینجا می آییم تحت تأثیر محیط قرار نگیریم و از جبهه محروم بمانیم. الان خداوند ما را دعوت کرده و دارد صدایمان می زند و می گوید : ای مردم اول من بعد بچه ات . اول من بعد زن و پدر و مادرت ما هم الان داریم کاری می کنیم که بتوانیم از این امتحان سرافراز بیرون بیاییم ولی مردم اینطوری برخورد می کنند. من می دانم که شما از حرفهای آنها ناراخت نمی شوید . گفتم : بله آن خانم هر چه سئوال کرد من گفتم نمی دانم اطلاعی ندارم در ادامه گفت : آنها خیال می کنند من همسر و بچه هایم را دوست ندارم . چه کسی است که بچه هایش را دوست نداشته باشد ؟ من وقتی عکس اینها را می بینم دلم برایشان پر می زند منتهی چون خداوند مرا دعوت کرده و لبیک گفتم من باید به لبیک خدا پاسخ بدهم و همسر و فرزندانم را به خدا می سپارم.