شجاعت و شهامت

راوی محمود نجاریان کرمانی : یک روز صبح جمعه پس از اینکه دعای ندبه و زیارت عاشورا تمام شد به داخل چادر رفتم که مقداری استراحت کنم. بعد از چند دقیقه در حالت نیمه خواب احساس کردم که یک چیزی به کف پایم می خورد. وقتی چشمهایم را باز کردم دیدم برادرم حاج احمد نجاریان بالای سرم ایستاده است. گفت: برادر، می آیی به خط برویم. من در آن لحظه در خودم یک لرزشی احساس کردم _ با توجه به اینکه تا آن زمان من هنوز به خط نرفته بودم گفتم: چرا نیایم، افتخار هم می کنم. از جا بلند شدم و لباسهایم را پوشیدم و به اتفاق برادرم حاج احمد آقا به سمت شهر مهران حرکت کردیم. به ارتفاعات کله قندی که رسیدیم چون نیروهای عراقی بر روی آن محل مستقر بودند همه ما را به گلوله و خمپاره بستند. یک مرتبه دیدم اطراف ما گلوله و خمپاره ای است که به زمین اصابت می کند و منفجر می شود _ من حقیقتاً ترسیده بودم _ برادرم که کنار من بود در لحظه صورتش را به طرف من گردانده و گفت: چیه، برادر ترسیدی؟ گفتم: نه، ترس چرا؟ راننده یک مرتبه توقف کرد. برادرم به او گفت: بابا، آقا جان توقف نکن. سریع برو. چون شناسایی کرده اند نیروهای پشت ماشین را می زنند. برادرم که متوجه شد راننده می ترسد و دارد سهل انگاری می کند به راننده گفت: شما بفرمایید بروید و عقب ماشین کنار دیگر برادران بنشینید. سپس خودش پشت فرمان قرار گرفت و به سرعت به سمت شهر مهران حرکت کردیم. زمانیکه به شهر مهران رسیدیم و دیدم که از شهر مهران هیچی باقی نمانده است. نیروهای ایرانی هم داخل شهر مستقر شده بودند. پس از تعویض نیروها دوباره به مقر خودمان بازگشتیم.