حالات معنوي قبل از شهادت

راوی محمد رضا جانفزا: به خاطردارم حدودا 15 الی 20 روز از قضیه آپاندیس کمال نگذشته بود که در شلمچه مجروح شد و ایشان را به بیمارستان شیراز منتقل کردند . ما بعد از یک هفته متوجه شدیم که کمال مجروح شده و بلافاصله به شیراز رفتیم . به محض اینکه کمال ما را دید گفت : یا امام زمان اینها آمدند مرا با خودشان ببرند . من با شما عهدی بستم که با نوشیدن شربت شهادت به شهرستان و دیار خودم بازگردم . موقع اذان ظهر بلند شد و اذان گفت و با صدای بلند قرآن می خواند به طوری که الفت خاصی بین پرستاران و کارکنان بیمارستان مخصوصا بخشی که کمال بستری بود ایجاد شده بود . شب بعد تا نزدیکی های ساعت 11 بالای سرش بودم . بعد از آن در جایگاهی که بنیاد شهید برای ما در نظرگرفته بود برای استراحت به آنجا رفتم . یک ساعت بعد خبر دارند که وضعیت کمال رو به وخامت است. وقتی که وارد اتاق شدم دیدم که تمام پرستارها ایستاده اند و روی سرش قرآن می خوانند. همه نگران بودند. نیمه های شب بود که به هر حال شهادت به استقبال ایشان آمد و کمال هم به خوبی از آن استقبال کرد و شربت شهادت را نوشید و در بیمارستان دار فانی را وداع گفت.